Man Met Hond

‘Je hebt nog geen foto gemaakt’ zegt hij.
‘Wat voor foto?’
‘Van ons. Das mooi toch, voor op internet, voor je blog. Die drukke man met die hond die altijd langs kwam.’
Ik pak m’n camera. Ik beloof niks.

Hij gaat hard. Blijft nooit te lang hangen. Altijd maar door. Banjert met grote stappen door het platteland en het leven. Voortgetrokken door een chocola-bruine Retriever. Je hoort hem al van verre aankomen...

READ MORE...

Liever Niet op Vakantie

 'Vakantie' zegt de boer. 'Vakantie is voor mensen die uit de stad komen. Wij hebben geen vakantie nodig. Dit is het mooiste wat er is. En bovendien wonen wij al in Drenthe. Wij zijn altijd op vakantie. Ze gaan dan wel èèn keer per jaar een week. Maar van hem hoeft dat allemaal niet...

READ MORE...

Heaven is a Place

 Je zou denken dat het genoeg zou zijn om te zeggen 'ik vind het heerlijk wonen hier'. De uitgestrektheid. De rust. Grote vrijstaande huizen. Veel grond. Maar blijkbaar vind men zelf deze feiten niet voldoende overtuigend. Of denkt men dat op een grote-stadsbewoner zoals ik, meer munitie moet worden afgeschoten. Dat er zwaardere muren moeten worden geslecht.

Er wordt voor de verdediging van hun zijn hier, hun keuze hier te wonen, hier te blijven, alles uit de kast getrokken. Dat ik al aan het begin van het gesprek heb gezegd dat ik het fijn vind hier, was blijkbaar niet afdoende...

READ MORE...

a

Mijnheer N.

Ze hebben hem dit jaar al twee keer op de vloer gevonden. Het hart. De geest wil nog wel, maar het lichaam wil niet altijd meer mee. 'Wat doe je er aan. Zo gaan die dingen'. Zolang hij nog een beetje mobiel is en een beetje kan ouwehoeren houdt hij de moed er wel in...

READ MORE

Een ontdooiende ijspegel

‘Het is een ijspegel’ heeft iemand tegen mij gezegd. De man straalt inderdaad niet de warmte uit die ik van een dominee verwacht had. ‘Maar hij begint langzaam te ontdooien’...

READ MORE...

Een beetje afwachtend

'Toen die Chinees hier kwam toen zei iedereen: ' wat moet dat; een Chinees in Nieuw Buinen. Dat gaat natuurlijk nooit werken.'
Zo zijn we hier hè. Altijd eerst maar even afwachten. We moeten het eerst altijd nog maar even zien.

READ MORE...

Urban Mythology

‘Dan heb je dat verhaal van Henk H. zeker ook al gehoord’ vraagt het vroegere buurmeisje van de regelmatige praatjesmaker. ‘Meerdere malen’ zeg ik, zonder haar te verbeteren. 

‘Dat verhaal is onzin’ zegt de prater, terwijl hij zijn hond, die er op allerlei mogelijke manieren vandoor poogt te gaan, in bedwang probeert te houden. ‘Dat was gewoon iemand die er op leek. Iemand met een zwarte scooter...'

READ MORE...

Aapjes Kijken op Koninginnedag

Zo als iedereen wel weet, kan ik het met Beatrix best goed vinden. Met enige regelmaat komt ze opdraven in mijn werk. En het moet gezegd, dat doet ze best leuk.
Maar aan haar dag heb ik echt een schurft-hekel. Zij heeft er ook niet zoveel mee, maar dat kan je als koningin natuurlijk niet zeggen.

Zij kan zich er dus niet aan onttrekken. Ik gelukkig dit jaar wel. Koninginnedag in de veenkoloniën. Wat een weelde.

READ MORE...

Windmolens

'Dit moeten we absoluut voorkomen. Dit kan echt niet.'
De man van de stoffenhandel schuift me een kop DE machine-koffie toe. Niet veel beter dan de gemiddelde Senseo die ik normaliter krijg aangeboden in deze contreien. Je went er aan.

'Kijk dan', zegt hij terwijl door het panorama-raam in de leegte wijst. 'Dat zou dus helemaal vol komen te staan.'
 
De Duitse dames aan het andere eind van de lange tafel kwebbelen rustig verder, terwijl ze af en toe aan hun koffie nippen of een stukje chocola in hun mond steken. Met hun hoofd in de stoffen-heme...

READ MORE...

Rivaliteit

Als Tweede Exloërmond een land zou zijn, dan zou ik een extreme nationalist zijn, zegt de negentienjarige schildpadden-kweker, die tevens rapper is. We zijn samen een banner voor het  weekend restaurant aan het vastschroeven op een houten triomfboog.
Althans, ik ben aan het zagen, aan het boren en sta op een wankel trapje de poster vast te schroeven, terwijl hij het trapje vasthoud...

READ MORE...

Overheidsdienaar

De man van de provincie rijdt in grote gele Four-wheel drive. Hij is verantwoordelijk voor 30 kiolometer weg. En de daarbij horende bermen. Ook mijn parkeerplaats en “De Gebroken Lijn” vallen onder zijn gezag.
Hij rijdt de hele dag heen en weer. Ik zie hem een paar keer per dag voorbij komen. Maar dat komt voornamelijk, vertrouwd hij mij toe, omdat hij het liefst in de buurt van het dichtstbijzijnde dorp wil blijven. Daar woont hij namelijk en als hij hier een beetje blijft rondhangen is hij lekker snel thuis...

READ MORE...

Nood

De man, in wie het toekomstige ‘mannetje’ al te lezen is, zit ineen gedoken op zijn fiets. Hoofd enigszins ingedaald tussen z’n schouders. Bruine pet strak over zijn oren getrokken en een intense paniek in z’n ogen. Hij racet de parkeerplaats op.

READ MORE...

Prachtdingen

“Niemand is het met me eens hier”, zegt de man met zo’n zwaar accent, dat het mij aldoor een paar tellen duurt voordat ik ongeveer half begrijp wat hij zegt.

Het is fijn om een keer een andere mening te horen...

READ MORE...

Papje

‘Oh mijn God, wat heb je nu gedaan?’ , roept de vrouw hard en op schrille toon als ze de deksel van de pan optilt. Het klinkt als ‘nu weer gedaan’ en alsof de gastheer de kat van de buren mee gekookt heeft.
De welhaast onzichtbare gast voelt iets van medelijden, maar vind het ook een geruststellende gedachte dat er toch blijkbaar gewoon ‘mijn God’ gezegd mag worden in dit gezin.

READ MORE...

Televisie

Het interview is wel zo’n beetje gedaan. We zijn nog wat extra scènes aan het schieten. Ik heb al heel spontaan, van verschillende hoeken gefilmd, thee gezet en achter de naaimachine gezeten.
Nu staan we op het balkon, waar we net voor de tweede keer door de openslaande deuren, richting camera gelopen zijn. De eerste keer was de batterij van de zender-microfoon van de presentatrice leeg, dus moest het opnieuw.

READ MORE...

Moeder uit de Stad

Zij komt hier niet vandaan, maar uit Nijmegen.
Wil nooit meer terug. Veel te druk daar.

Haar moeder komt een keer per jaar. Dan wel gelijk voor twee weken.
“Want dat is ver weg natuurlijk, Nijmegen.”

READ MORE...

Klotebeest

“Waar moeten ze naar toe?”, roep ik naar de oude man, terwijl hij de houten kist waar net tien duiven aan ontsnapt zijn, terug in zijn kofferbak duwt.

‘Nieuwe Pekela’, roept hij terug, na eerst verstoord te hebben opgekeken.

READ MORE...

Echo

'Ja' zegt hij. Meteen al defensief. Hij heeft een onschuldig kindergezicht omkranst met een grote bos ontembaar kroezend Oboema-haar. Onschuld die teniet wordt gedaan door de diepe verachting die in zijn ogen gloeit. Verachting voor alles wat hij verwacht dat ik verder nog ga zeggen...

READ MORE...