Heaven is a Place

07-06-2012

Je zou denken dat het genoeg zou zijn om te zeggen 'ik vind het heerlijk wonen hier'. De uitgestrektheid. De rust. Grote vrijstaande huizen. Veel grond. Maar blijkbaar vind men zelf deze feiten niet voldoende overtuigend. Of denkt men dat op een grote-stadsbewoner zoals ik, meer munitie moet worden afgeschoten. Dat er zwaardere muren moeten worden geslecht.

Er wordt voor de verdediging van hun zijn hier, hun keuze hier te wonen, hier te blijven, alles uit de kast getrokken. Dat ik al aan het begin van het gesprek heb gezegd dat ik het fijn vind hier, was blijkbaar niet afdoende. Het brengt glimlachen op gezichten, maar men geloofd mij niet. Of niet helemaal. Of, dat kan natuurlijk ook, ze geloven zichzelf niet. Daar waar ik vandaan kom moet besmeurd. Als een bezweringsformule worden de gruwelen van de stad over mij uitgekieperd. Arme ziel. Ik zou er helemaal gek worden. Ik kan daar amper zijn. De stank. De drukte. De hoofddoekjes.

En wederom heeft iemand hetzelfde script gelezen als ze zegt: 'In de stad kan je ook heel eenzaam zijn'. Ik weet wat er gaat komen. Daar komt die man weer. Dit is slechts de tiende keer. Dood gevonden. Lag al maanden te rotten in zijn huis. Zonder dat iemand iets door had. Zonder dat iemand hem miste.

'Dat is toch verschrikkelijk en dat gebeurd veel vaker'.
Instemmend gemompel.

En ik knik beleefd, want dat is inderdaad best naar.