Windmolens

25-04-2012

'Dit moeten we absoluut voorkomen. Dit kan echt niet.'
De man van de stoffenhandel schuift me een kop DE machine-koffie toe. Niet veel beter dan de gemiddelde Senseo die ik normaliter krijg aangeboden in deze contreien. Je went er aan.

'Kijk dan', zegt hij terwijl door het panorama-raam in de leegte wijst. 'Dat zou dus helemaal vol komen te staan.'
 
De Duitse dames aan het andere eind van de lange tafel kwebbelen rustig verder, terwijl ze af en toe aan hun koffie nippen of een stukje chocola in hun mond steken. Met hun hoofd in de stoffen-hemel. Onwetend over de invasie van  200 meter hoge windturbines, die als het aan de boeren in dit gebied ligt, binnenkort de veenkoloniën binnen zullen komen marcheren.

De stoffenboer, een ander slag boer, hij verkoopt stofjes vanuit een gigantische omgebouwde boerderij, dus het lijkt me een kloppende omschrijving, raakt nogal in paniek van het vooruitzicht op een windmolenpark. Het is zijn voornaamste gespreksonderwerp. Hij verzucht; 'de hele dag door die slagschaduwen, als ik er aan denk wordt ik al helemaal gek.'

Hij schuift onrustig op zijn stoel. Om ons heen stapels en stapels van in vierkantjes  van 15 bij 15 centimeter geknipte gekleurde stofjes. 'Overal ter wereld vandaan. Allemaal puur natuur' en 'nee we hoeven niet al die landen af te reizen om die stof in te kopen, die tussenhandelaren komen gewoon bij ons langs.' 
De man runt samen met zijn vrouw een goedlopende handel gespecialiseerd in het quilten. Ik dacht dat dat een Amerikaans ding was, maar 'nee hoor dat gebeurd hier ook'. Met busladingen schijnen ze hier naar toe te komen. Vrouwen, 'het zijn over het algemeen vrouwen', vanuit Zeeland, Limburg, Duitsland. 'Noem het maar op'. ' We zijn er de hele dag mee bezig. Mensen hebben niet door hoeveel werk het is om al die vierkantjes te knippen. Dat gaat in de avonduren gewoon door.'

'Kun jij van waar jij zit, die molens aan de andere kant van de grens zien? Die zijn dus de helft kleiner als de molens die hier moeten komen. En dan 's nachts. Al die rode knipperende lampen. Een grote lichtshow. Denk jij dat we hier straks nog rustig kunnen slapen en dan heb ik nog niet eens over de geluidsoverlast gehad'.

De man had mij een boek geleend. Een boek over zijn geboortedorp Zandberg. Ik had er nog nooit van gehoord. Een dorp van hooguit 60 zielen. Het boek was van koffietafel-formaat en vierhonderd pagina's dik. Op een of andere manier is er over elk dorp in de veenkoloniën minstens een boek te vinden. Van Nieuw Buinen alleen al, vond ik tot nu toe al vijf.

Het betreffende boek was geschreven door de pastoor van Zandberg. Hij had er tien jaar aangewerkt. 'Want als de man iets deed wilde hij het goed en grondig doen. Geen half werk.'
Zandberg is een Katholieke enclave. Ergens ingeklemd tussen een regenboog aan verschillende Protestantse variëteiten en Communisten-land. 'Toen we nog geen kerk hadden liepen we elke zondag twintig kilometer, om ergens in Duitsland de mis bij te wonen'.

De stoffenman is erg gehecht aan het boek. Hij wilde het me wel uitlenen, maar hij drukte me verscheidene keren op het hart om erg voorzichtig mee te zijn. Toen ik het kreeg was het verpakt in bubbeltjes-plastic.

Binnen een week hing hij aan de telefoon. Hij had er de hele nacht niet van kunnen slapen; toen hij plotseling bedacht had dat het misschien weleens vochtig zou kunnen zijn in mijn container. Ik stelde hem gerust. Maar besloot een dag later de man niet verder te laten lijden en hem het boek terug te bezorgen.
 
Weer twee kilometer richting het dorp. Op m'n fietsje, vechtend tegen de schijnbaar nooit aflatende straffe wind.

'Dit is helemaal niet het goede gebied voor windmolens' , zegt de man terwijl hij een schaaltje met chocolaatjes voor me neer zet. 'Het stond vorige week nog in de krant. Het is wetenschappelijk bewezen, het is hier een wind-luw gebied.'

Gelukkig voor de stofjesboer kwam de luchtmacht hem deze week te hulp met een iets overtuigender argument. Zulke hoge molens en in zo'n hoge concentratie zouden een negatief effect hebben op de navigatie van het vliegverkeer.

Iets wat tegen de volksaard in, geeft dit soort nieuws  de vele tegenstanders in de veenkoloniën weer een beetje hoop dat het misschien toch niet doorgaat allemaal met dat windpark.